بیا ای نگارا
و زین سینه
گر سرب
ریزد سحرگاه
بیا ای نگارا
که جان در ره عشق
ریزد هزاران
بیا ای نگارا
به دیوار سیمانی و شام تاریک
به پیوند خون و
رگ و
آتش سرب
بیا ای نگارا
بیا ای نگارا
نگاه کن به این شور و سرمستی و عشق
نگاه کن به فریاد یک خلق عاشق
نگاه کن به شوری که در چشم میهن
بریزد بر این شام وحشت
نگاه کن به پیمان این خلق با مام میهن
که می ماند
ار زندگی سخت و دشوار
و گرعاشقان کشته یکصدهزاران
اگر هم بریزد چو باران
خزان و بهاران
به ایران ویران
سر سربداران
بیا ای نگارا
بیا ای نگارا
نگاه کن چه شوری به پا گشته از جنبش خلق
خیابان به دریای انسان رسیده ست
چو دریای طوفانی ای مشتکوبان
به سرحد آزادی خلقها می خروشد
اگر باغ میهن به ویرانی و خون
اگر مام میهن پریشون
اگر شب بریزد زهر سو
سر میهن غرق اندوه
بیا ای نگارا
بیا ای نگارا