ای شعبده ی جهان پیرایه منای کشته برای رویش خانه مندر رفتن تو چه سوز ها کرد دلمای جان ستوده در دل پاره من هر روز به چشم من خزان آیدتا بوده و هست انتظار آیدپاییز ثمر نداد در زندگیمتا اینکه چه سود از بهار آید با آمدن بهار جان می رویدهر بذر دوباره از... به خواندن ادامه دهید →

یکی نقل می کرد که: گاوی را می بردند، کشان کشان. بر گردنش طنابی بسته و بر گرده اش سیخونک می نواختند. خون از سرین گاو به کشاله ران و از آنجا روی زمین خطی سرخ رسم می کرد. هوای شرجی دمکرده ای بود. مردان عرق ریزان به گاو هی میزدند و از روستا خارج... به خواندن ادامه دهید →