ترسو از خانه بيرون آمده، با قوزى نمايان بر پشت و شانه‌هايى آويزان، از كناره‌ى باغ ملى با انديشه‌هايى مخدوش‏ و روياهايى تلخ‌و‌شيرين در سر با وسواسى خاص‏ مى‌گذشت. با ريشى كوسه‌اى و موش‏مانند پوزه‌اى گردن كوتاهش‏ را تمامى در يخه‌ى بزرگ پيراهن كرم رنگش‏ فرو كرده، از بالاى شانه‌هاى لرزان‌اش‏ نگاه‌هايى گذرا و مرموز... به خواندن ادامه دهید →

بی نامها    خيزان،  در تابش‏ تو مى‌درخشد خور اين پرچم فره‌وش در گرمسارى آن شيد فصلى بلند و سرد به پيش‏ است ما را ز هرم خويش‏                   دريغ مدار يخ‌گاه، خُنشان ستاره‌اى بر كوه‌ها بنشيند كز مشرق نگاهش ظهر هزار قوم سر برسد   *****  ... به خواندن ادامه دهید →

در معنى‌ش‏ بمانده،  هيچ ندانستيم،          دوباره ميشود اما بپاى خاست. زانوىِ زخم در بغل خسته مى‌لميد و خواب،  در دردناى هر رگ رفتار مى‌نشست. ما با هزار سرود بريده زبان بر لب  در كوره‌اى زگرماى خشم خويش‏                      مى‌رفتيم.    با شال... به خواندن ادامه دهید →

چخماق صبح    ماه در شاخه‌ها مى‌شكند و از برگها سبز مى‌شود. رؤياى رُستن به دل ،     ماه ،  با آب‌هاى آبى‌ى رود نرد عشق مى‌زند         ماه. ماه در مراسم زوبينكارى‌ىِ شب                   نخشى بزرگ به‌عهده دارد. بر دوشِ جنگليان يله... به خواندن ادامه دهید →

در صدف سيمان    با تو عشق را حكايت بزرگى‌ست                        در غُل و زنجير. گوهردانه انسانى  در صدف سيمان،  ستاره‌ايش‏ بر كف و _                 خورشيدى‌ش‏ بر پيشانى. زمزمه لبان‌ات را اى كاش من بودم:  رود من... به خواندن ادامه دهید →

چه مى‌كنيم اين جا؟ خاطره‌هايمان را مى‌شماريم. چه بسيارند خاطره‌هايمان و _                      چقدر خونين.   در خون‌فشان فاجعه        _ ياران _               از سرب‌ها گذر كردند. با گوش‏هايمان شنيديم              شمارش‏... به خواندن ادامه دهید →