ترانه

بشنوی تو این ترانه

در حضور باد و بارون

که صدای من بپاشه

به سر امیدوارون

خونه هامون دست دیوه

روزامون از شب سیاهتر

مگه با همدیگه پاشیم

برای یک روز بهتر

زندگی یعنی که باهم

غم و پشت کوه بریزیم

شادی و به رقص بیاریم

مرگ و باهم بستیزیم

زندگی یعنی که با هم

گل گلخونه بکاریم

یعنی که دعوت عشق و

بی مهابا بپذیربم

یعنی با همدیگه باشیم

زیر یک سایه ایوون

یعنی بر سکوت مطلق

بزنیم ناله شیپور

زندگی یعنی که باهم

قدرت خود و بیابیم

به شب تار مکدر

خورشید صبح و بیاریم

فقر و از خونه برونیم

نون و با همدیگه تقسیم

سر یک سفره بشینیم

ترس و از دلها برونیم

زندگی یعنی که باهم

به خیابون تن سپاریم

یعنی که تا روز روشن

دیو و از خونه برونیم

یعنی با همدیگه، باهم

پا بشیم به دیدن روز

کوه برفی و ببینیم

که شکسته از تب روز

زندگی یعنی که با من

تو به گفتگو بشینی

اگه گفتم حرف سختی

تو اونو به دل نگیری

اگه مدرسه بسازیم

اگه بچه ها بفهمن

میتونن سرود رود و

همگی از بر بخونن

دیگه هیچکی نمیتونه

بذر نفرت و بکاره

وقتی که بچه ی عاشق

هنر خوندن و داره

اگه غصه تو دل شب

سراغ من و بگیره

من و تو با هم بسازیم

بر سر غصه بتازیم

مردم ما مثل جنگل

صبح و در بغل میگیرن

همه میشن مرغ عاشق

جشن شادی و می بینن

جرم زن بودن امروز

روز بعد فسانه میشه

اشک اون دختر عاشق

یه سبد ستاره میشه

تو که عاشق طلوعی

تو که عاشق غروبی

میون موندن و رفتن

تو همیشه با شکوهی

اول قصه تو بودی

آخر قصه تو هستی

این تویی که شاخ دیو و

در خیمه اش شکستی

از فروغ رخ خورشید

زندگیمون تازه میشه

هر که عاشق بوده تا حال

عاشق دوباره میشه

روی هر لب، توی میدون

میشکفه غنچه لبخند

نقشه کشور ایران

میشه یک نقشه دلبند

پرچم ما میره بالا

پرچم دیوان می افته

زیر این پرچم تازه

دخت ایران راه می افته

میزنه به سر گل یاس

توی کوچه و خیابون

میخونه ترانه از عشق

عشق تازه جا می افته

میشکفه مجمر نوری

از ستاره های روشن

رو سر میهن تاریک

که بشه یه روز روشن