به نیابت ما
گردن کج نمیکند بید در باد
و صدای دردبادی به صیغه فریاد
در جان بید می پیچد
و در هیاهویی بلند
باد
به گرد درخت ناسازگار
که باج نمی دهد باد را
به آسمان شیهه می کشد
و در دوردستها
هموار می شود
بل
می میرد.
خیره سر مردا
که حجت تمام کرد
با ترانه و خون
و پاس داشت نجابت نسلی را
که نه توفان توانست به گژی بگرداند
نه سیل از ریشه برکند
که استوار
نه سرافکنده می میرند
به نیابت ما
آنان که خود را
برگی می دانستند
از درختی
که در خزان می ریزد
و در بهار می زاید
درین تجربه بی همتا زیستن
و فرو افتادن
برخاستن است
به طراوتی دیگر
که همرنگ آینده نیز باشد.
RSS - پست ها
پاسخی بگذارید