ادبیات و هنر در دوران انقلاب آمریکا

ترجمه: سیروس ماهان

در زمان انقلاب آمریکا (۱۷۷۵-۱۷۸۳)، نویسندگان آمریکایی فراتر از سبک ادبی پیوریتن و مضامین مذهبی آن قدم نهاده و سبک‌های نوشتاری آن را به شکلی توسعه دادند که برگرفته از تجربیات مشخص آمریکایی بود. (پوریتن ها گروهی از پروتستان ها بودند که از کلیسای انگلستان جدا شدند؛ آنها معتقد بودند که آیین های کلیسا باید ساده شوند و مردم باید از نظم مذهبی سخت­تری پیروی کنند.) شیفتگی استعماری به علم، طبیعت، آزادی و نوآوری در نوشته های دوران انقلاب مستعمره نشینان خود را به گونه ای نشان داد که دیگر از سبک رسمی­تر نویسندگان بریتانیا کپی نکردند. (دیکته نوح وبستر با پس­زمینه آبی، منتشر شده در سال ۱۷۸۳، به استانداردسازی نسخه جدید آمریکایی انگلیسی کمک شایان توجه کرد.) دیوید هاوک نیز نمونه ای از سبک ادبی آمریکایی را در تجربه دوران استعمار ارائه کرد که با سبک پیشینیان خود متفاوت بود. بنجامین فرانکلین (۱۷۰۶-۱۷۹۰)، یک ضرب المثل از قرن هفدهم را که می گوید  «سه نفر ممکن است رازی را نگه دارند، اگر دو نفر از آنان غایب باشند» به «سه نفر ممکن است رازی را نگه دارند، اگر دو نفر از آنها مرده باشند» تغییر داد.

برخی از بهترین ادبیات دوران استعمار، زندگی روزمره در نیوانگلند را توصیف می‌کنند و در این فرآیند، جنبه‌هایی از شخصیت نوپای آمریکایی را به تصویر می‌کشند. آنانی که ملت جدیدی را تشکیل می‌دادند، بیشتر از همیشه به قدرت عقل تکیه می کردند. آنها جاه طلب، کنجکاو، خوش بین، عملی، و از نظر سیاسی زیرک و متکی به خود بودند.

آنچه بچه های مستعمرات می خواندند

تا حدود بیست و پنج سال قبل از شروع جنگ انقلابی، مطالب خواندنی برای کودکان آمریکایی اساساً به کتاب مقدس و سایر آثار مذهبی محدود می شد. به تدریج کتاب های دیگری منتشر شدند و خوانندگان بیشتری پیدا کردند. رقیب کتاب مقدس در محبوبیت، سالنامه ها بودند. کودکان دوست داشتند آنها را برای داستان‌ها، پیش‌بینی‌های آب و هوا، شعر، رویدادهای خبری، توصیه‌ها و سایر اطلاعات مفید و متنوعی که در خود داشتند، بخوانند. مشهورترین آنها کتاب سالنامه ریچارد فقیر اثر بنجامین فرانکلین بود که برای اولین بار در سال ۱۷۳۲ منتشر شد. فرانکلین گفت کرد که ریچارد فقیر را با این خاطر نوشته چون همسرش طاقت دیدن او را نداشت که بنشیند و “هیچ کاری انجام ندهد جز اینکه ” به ستارگان خیره شود؛ و حداقل یک بار تهدید کرده بود که اگر از آنها برای خیر و صلاح خانواده‌ استفاده سود آور نکنم، همه کتاب‌هایم را خواهد سوزاند. ما باید از ریچارد فقیر برای جملات ماندگاری مانند: “بخورید تا زندگی کنید، زندگی نکنید تا بخورید” تشکر کنیم. “کسی که با سگ دراز بکشد، با کک برخیزد” یا “از ضربه های مداوم هرچند کوچک، درخت بلوط تنومندی از پای در خواهد آمد” و “زود به رختخواب رفتن و زود برخاستن، انسان را سالم، ثروتمند و عاقل می­کند”

تمام مستعمرات تا سال ۱۷۶۰ چاپخانه­های خود را داشتند، اما آمریکایی‌ها و فرزندانشان همچنان به انگلستان به عنوان منبع بیشتر کتاب‌هایشان اعتماد می‌کردند. گفته می شود که یک ناشر لندنی به نام جان نیوبری (۱۷۱۳-۱۷۶۷) بیشترین تأثیر را بر ادبیات کودکان در آمریکای مستعمره پیش از انقلاب داشته است. او در دهه ۱۷۴۰ شروع به انتشار کتاب های کودکان کرد. بیشتر آن کتابها در زمره کتابهای آموزشی بودند، با عناوینی مانند موزه ای برای آقایان و خانم های جوان یا معلم خصوصی برای استادان و خانم های کوچک ( کتابی برای نحوه رفتار صحیح – ۱۷۵۰) و کتاب زیبا برای کودکان (راهنمای زبان انگلیسی – ۱۷۵۰)

با این حال، قیمت کتاب‌های کودکان در دهه ۱۷۰۰ بسیار گران بودند، بنابراین کودکان معمولاً از کتاب مقدس و آیات مذهبی مستقیماً به ادبیات بزرگسالان وارد می شدند. کتاب‌های داستانی مانند رابینسون کروزوئه و هزار و یک شب  که در واقع برای بزرگسالان نوشته شده بود از محبوبیت خاصی در بین کودکان برخوردار بودند.

قبل از انقلاب، کتاب‌های درسی مدارس از انگلستان وارد می‌شدند و فقط در دسترس افراد ثروتمند قرار می گرفتند. این کتاب ها معمولا مروج این نظریه بودند که برای پیشرفت بایستی به سختی کار کرد و در خرج کردن مقتصد بود. اعتقاد بر  چنین روشی در زندگی، ما را به ثروت می رساند، و این همان درسهایی بودند که داستانهای  محبوب انسان مهربان قصد ترویجش را داشت. این داستانها در مورد دختر یتیم و فقیری ست که به واسطه رفتار و کردار نیکش، از شوربختی به توانایی مالی دست می یابد.

نقش طنز در دوران انقلاب

تا دوران انقلاب، پیوریتن‌هایی که در نیوانگلند ساکن شده بودند، تأثیر عمیقی بر آنچه در مستعمرات چاپ می‌شد، داشتند. تقریباً همه نشریات به نوعی بر یک موضوع مذهبی متمرکز بودند. پیوریتن ها در نمایش های دراماتیک از خندیدن نیز خودداری می­کردند. اما در اواسط دهه ۱۷۰۰، نفوذ پیوریتن ها در حال محو شدن بود. در سال ۱۷۴۹ اولین گروه بازیگران آمریکایی در فیلادلفیا تأسیس شد. هفده سال بعد، اولین تماشاخانه دائمی آمریکا در همان شهر ساخته شد. در سال ۱۷۶۷، تئاتر ساوتوارک اولین نمایشنامه نوشته شده توسط یک آمریکایی متولد مستعمرات،  به نام شاهزاده پارسی اثرتوماس گادفری (۱۷۳۶-۱۷۶۳) را به روی صحنه برد.

در اواسط دهه ۱۷۶۰، نوشته‌های سیاسی توسط مستعمره نشین ها به طور فزاینده‌ای رواج یافته و قدرتمندتر شده بودند. جیمز اوتیس (۱۷۲۵-۱۷۸۳)، وکیلی از بوستون، کتابی به نام تایید و اثبات حقوق مستعمره های بریتانیایی را در سال ۱۷۶۴ منتشر کرد.

سالهای  1763-1769، نوشته هایی با ماهیت سیاسی شیوع زیادی پیدا کردند. (پارلمان، نهاد قانونگذار انگلستان، قانون تمبر را برای جمع آوری پول از مستعمرات بدون دریافت موافقت مجامع مستعمراتی یا نمایندگان تصویب کرد.) و این امر در روند سیاسی شدن نویسندگان مستعمرات نقش مهمی داشت.

یکی از رایج ترین اشکال نویسندگی سیاسی، طنز، به ویژه نمایشنامه، مقاله و شعر بود. طنز رذالت ها و حماقت های انسانی را مسخره می کرد. در حالی که بیشتر آثار طنز توسط مردان نوشته می شد، برخی از شناخته شده ترین نمایشنامه های آن روز توسط زنی به نام مرسی اوتیس وارن (۱۷۲۸-۱۸۱۴) نوشته شده است.

وارن خواهر و همسر دو میهن پرست (به ترتیب جیمز اوتیس و جیمز وارن) و شرکت کننده مشتاق در جلسات سیاسی بود که اغلب در خانه او برگزار می شد. او به طور استراتژیک در بوستون مسکن گزید تا رویدادهای منتهی به انقلاب آمریکا را از نزدیک دنبال کند

 مداح اولین درام سیاسی او، به صورت ناشناس (بدون نام او) در بوستون در سال ۱۷۷۳ منتشر شد، و این درست پس از انتشار تکان دهنده نامه های فرماندار توماس هاچینسون (۱۷۱۱-۱۷۸۰) بود که دیدگاه های ضد وطن پرستی او را آشکار می کرد. جای تعجب نیست که انتشار مداح هدیه ناخواسته وارن به رهبران طرفدار بریتانیا بود. آخرین سخنان نمایشنامه توسط شخصیتی بر اساس برادر وارن، جیمز اوتیس بیان می شود. اگرچه او جنگ را پیش‌بینی می‌کند، اما شهرت، پیروزی و شکوفایی ابدی را از آن حزب پیروز آزادی می داند.

در طول جنگ، وارن چندین طنز نمایشی دیگر نوشت که به طور فعال آرمان انقلابی را ترویج می کردند، اما نمایشنامه های او هرگز روی صحنه اجرا نشدند. با این حال، آنها توسط بسیاری از مردم خوانده و به طور خصوصی برای خانواده و دوستان وارن، از جمله چهره های برجسته انقلابی مانند ساموئل، جان، و ابیگیل آدامز اجرا شدند.

دیگر طنزپردازان برجسته، جنگ را روی صحنه نمایش آوردند. نمایشنامه جان لیکاک، سقوط استبداد بریتانیا، که در سال ۱۷۷۶ اجرا شد، نبرد بدنام بنکر هیل  و بحث های نظامی رهبر جنگ آمریکا جورج واشنگتن را به تصویر می کشید. در  

در نمایشنامه های وارن و لیکاک، آمریکایی ها به عنوان شخصیت های اسطوره ای مطرح شده اند. به عنوان مثال، رهبران انقلاب آمریکا مانند اوتیس و دوستش ساموئل به پروتوس و کاسیوس رهبران سیاسی روم باستان تغییر نام یافته اند. بینندگان از اینکه می توانستند کاراکترهای نمایش را بر اساس آنچه که می گفتند شناسایی کنند لذت می بردند.

بنجامین فرانکلین، که به نظر می‌رسید قادر به انجام هر کاری بود، جریان طولانی طنزهای سیاسی را به تمسخر سیاست‌های بریتانیا تبدیل کرد. به عنوان مثال، در فرمان پادشاه پروس در سال ۱۷۷۳، او تشابهاتی را بین اسکان انگلستان در قرن پنجم توسط آلمانی ها (که در آن زمان پروسی ها نامیده می شد) و سکونت در آمریکا ترسیم کرد. قصد او این بود که نشان دهد که برای بریتانیای کبیر چقدر مضحک است که فکر کند فقط به دلیل اینکه آمریکا را مستعمره کرده است، حق دارد مالیات های سنگینی بر اتباع آن وضع کند. (انگلیسی ها دقیقاً نظر مخالف داشتند.) در فرمان، پادشاه پروس همان مطالبات تجاری و مالیاتی را از مستعمره نشینان آلمانی سابق در انگلیس مطرح می کند که انگلستان از مستعمرات آمریکا در دهه های ۱۷۶۰ و ۱۷۷۰ می خواست.

شعر حماسی جان ترامبول (۱۷۵۰–۱۸۳۱) وکیل و شاعر آمریکایی «ام فینگال» که اولین بار در سال ۱۷۷۶ منتشر شد، به محبوب‌ترین شعر طنز انقلاب آمریکا تبدیل شد. قهرمانِ احمقِ ام فینگال، یک دلقک وفادار است که در یک جلسه شهری استدلال می کند که ظلمِ (حکومت ظالمانه) عدالت است. او در این جنگ لفظی توسط هونوریوس وطن پرست، شخصیتی که ظاهرا بر اساس جان آدامز، دولتمرد آمریکایی (و بعداً رئیس جمهور ایالات متحده) ساخته شده ، نابود می شود.

شعر و ترانه های مردمی دوران انقلاب

همانطور که در مورد بیشتر هنرهای آمریکایی قبل از انقلاب صادق است، تأثیر پیوریتن ها بر موسیقی نیز بسیار قوی بوده است. اولین کتابِ سرود منتشر شده در  مستعمرات سرودهای مذهبی هستند. بعدها، آوازهای میخانه ای نیز به آنها اضافه شدند.

در زمان انقلاب، موسیقی در مستعمرات تغییر چندانی نکرده بود. ویلیام بیلینگز بوستونی (۱۷۴۶-۱۸۰۰)، که اولین آهنگساز مهم آمریکایی بود، شش کتاب موسیقی منتشر کرد که بیشتر آنها کارهایی اصیل و شامل دستورالعمل هایی در مورد سبک های آوازخوانی بودند.

آهنگ مذهبی او “چستر” به قدری محبوب بود که او این کلمات را در دوران انقلاب بازنویسی کرد و آن را به نسخه ای جنگی به نام “بگذار ظالمان تکان بخورند” تبدیل کرد.

ترانه سرایان دوران انقلاب برای الهام بخشیدن به شنوندگان خود بسیار فعال بوده و آهنگ های مربوط به وقایع آن روزها از محبوبیت های زیادی برخوردار بودند زیرا حتی کسانی که نمی توانستند بخوانند یا بنویسند – می توانستند با آن کارها رابطه برقرار کنند. جوئل بارلو (۱۷۵۴-۱۸۱۲) شاعر آمریکایی اینطور نوشت: “یک آهنگ خوب ارزش ده ها اعلامیه را دارد.” برخی از ترانه های میهنی توسط نویسندگان بزرگ آن دوران سروده شده اند. به عنوان مثال، جان دیکینسون (۱۷۳۲-۱۸۰۸)، نویسنده نامه های یک کشاورز در پنسیلوانیا به ساکنان مستعمرات بریتانیا، آهنگ محبوب آزادی را نوشت. اما به نظر می‌رسید که بیشتر آهنگ‌ها در واقع تولیدات ناشناسی بودند که از جاهای مختلفی می‌آمدند و با اضافه کردن و تغییر ابیات توسط مردم، تکامل می یافتند. برخی از این آهنگ‌ها تا به امروز نیز باقی مانده‌اند، از جمله آهنگ همیشه محبوب یانکی که طرفدارن استعمار را احمق نشان می داد، این آهنگ محلی بعدها به فریاد نبرد نیروهای ضداستعماری تبدیل شد.

شعرای میهن پرست نیز بیکار نبودند و آثارشان به دست مردم می رسید. فیلیپ فرنو (۱۷۵۲–۱۸۳۲) آنقدر اشعار میهن‌پرستانه  و شورانگیز سرود که به عنوان شاعر انقلاب آمریکا شناخته شد. فرنو اولین شاعر غزل سرای کشور جدید شد. یعنی او صاحب سبکی جدید، شخصی تر و احساسی تر از آنچه قبلاً شناخته شده بود مطرح شد.

یکی از مشهورترین شاعران دوران انقلاب فیلیس ویتلی (۱۷۵۳-۱۷۸۴)، برده آفریقایی آمریکایی از بوستون بود. اشعار او در انگلستان موفق‌تر از مستعمره‌ها بود. اشعار او از موضوعات مسیحی گرفته تا ترجمه‌های شاعر لاتین اووید تا قصیده‌های میهنی (اشعار طراحی شده برای آواز) را در بر می گرفت. او به قدری محبوب بود که یکی از ابیات میهن پرستانه اش به واژگان انقلاب افزود: او در شعر سال ۱۷۷۵ خود به ژنرال واشنگتن، استفاده از “کلمبیا” را برای اشاره به ایالات متحده جدید ابداع کرد.

نقش ادبیات دوران جنگ

کلمات ممکن است به اندازه سلاح در پیشبرد آرمان انقلاب اهمیت داشته باشند. در آن دوران نوشته های میهن پرستانه در انواع مختلفی عرضه می شد. برخی از آنها تلاش‌هایی بودند که برای سوق دادن افکار عمومی به یک هدف طراحی شده بودند، برخی دیگر استدلال‌های سیاسی مستدل و برخی مجموعه‌ای از افکار الهام بخش بودند.

در سال ۱۷۷۶، نویسنده سیاسی انگلیسی الاصل، توماس پین (۱۷۳۷-۱۸۰۹) جزوه ای با عنوان عقل سلیم منتشر کرد. این اثر بسیار محبوب، خواستار برابری، آزادی و جدایی کامل از بریتانیا بود. به گفته پین، حرکت به سمت استقلال «عقل سلیم» محض بود. آلبرت مارین در جنگ برای استقلال اظهار داشت: در انقلاب آمریکا، “تام پین بیش از هر کسی برای تغییر افکار آمریکایی­ها به نفع استقلال زحمت کشیده است.” عقل سلیم در زمان خود ایده های درستی داشت و اولین کتاب پرفروش آمریکایی شد. پین آتشی روشن کرد که سراسر آمریکا را فرا گرفت.

خیلی قبل از انتشار عقل سلیم پین، نویسندگان دیگری استدلال هایی را مطرح کرده بودند که راه را برای استقلال هموار می­کرد. جان دیکنسون (۱۷۳۲-۱۸۰۸)، نویسنده کتاب طومار شاخه زیتون تا اندازه ای عدالت برای آمریکایی ها در امور مالیاتی و نمایندگی سیاسی را تقاضا می کرد ولی هرگز استقلال از انگلیس را درخواست ننمود. شخصیتی که او به تصویر کشید – کشاورز نجیب زاده – متقاعد کننده بود زیرا نشان دهنده بسیاری از آرمان های آمریکایی بود: صنعت (سخت کوشی)، صداقت، صرفه جویی (محافظت، اسراف نکردن)، آموزش، و عقل سلیم.

با پیشروی جنگ، گزارش های دست اول از جنگ توجه مردم را به خود جلب کرد و آنها را در هدف خود برای شکست دادن بریتانیا ثابت­قدم نگه داشت. سرباز انقلابی ایتان آلن (۱۷۳۸-۱۷۸۹) از ورمونت در مورد تجربیات خود به عنوان یک اسیر جنگی کتابی نوشت. کتاب دوران جنگ او، روایتی از اسارت سرهنگ ایتان آلن (۱۷۷۹)، شجاعت پسران کوه سبز او (یک واحد ارتش نامنظم) را ستود و انگلیسی ها را محکوم کرد. ژنرال واشنگتن بر این باور بود که این کتاب به زنده نگه داشتن آرمان انقلابی در یک دوره بخصوص بحرانی در جنگ کمک کرد. آلن قبل از نوشتن کتابش مشهور بود، اما بسیاری از مردم عادی – زن و مرد – نیز در مورد تجربیات جنگ انقلابی خود مطالب بسیاری نوشتند.

در پایان جنگ، نویسندگان آمریکایی به‌عنوان مشارکت‌کنندگان مهم در هویت ملی منحصربه‌فرد آمریکایی تثبیت شدند – هویتی جدا از ریشه‌های اروپایی استعمارگران. بسیاری از نویسندگانی که در دوران انقلاب به شهرت رسیدند، پس از پایان انقلاب، شهرت بیشتری پیدا کردند. مرسی اوتیس وارن سه جلد تاریخ ظهور، پیشرفت و خاتمه انقلاب آمریکا (۱۸۰۵) را نوشت که به نام خودش منتشر شد – یک دستاورد قابل توجه در عصری که نویسندگان مرد بر آن تسلط داشتند.

نقش مطبوعات در آمریکای مستعمره

اولین روزنامه آمریکایی ثبت شده در سال ۱۶۳۸ در جنوب منتشر شد. در زمان انقلاب آمریکا، چهل و دو روزنامه در مستعمرات چاپ می شدند که مستعمرات نیوانگلند، میانه و جنوبی به طور مساوی نمایندگی داشتند. حدود یک سوم روزنامه ها از نظر لحن وفادار به انگستان بودند (آنها طرفدار حفظ روابط استعماری با بریتانیا بودند). اکثر روزنامه ها به صورت هفتگی منتشر می شدند و با اشتراک چند صد نفر خریداری می شدند. اما بسیاری از مستعمره نشینان در واقع از وجود این نشریات در میخانه ها باخبر می شدند، جایی که کسانی آنها را با صدای بلند می خواندند.

به اشتراک گذاشتن خبر با خواندن آن با صدای بلند در مکان‌های عمومی دو هدف را دنبال می‌کرد یکم: اخبار را در دسترس کسانی قرار می‌داد که قادر به پرداخت هزینه برای دریافت آن مقاله ها نبودند. دوم: مردم را از رویدادهای جاری آگاه می‌کرد، حتی اگر قادر به خواندن نبودند. (در زمان انقلاب آمریکا، تقریبا نیمی از جمعیت بی سواد بودند).

روزنامه های مستعمراتی اطلاعات متفاوتی نسبت به دیگر روزنامه ها ارائه می کردند. یک کاغذ معمولی که گاهی به آن برگه پهن گفته می شود، چهار صفحه بود (یک ورق بزرگ که از وسط تا شده و به صورت چهار صفحه چاپ می شد). صفحه اول پر از تبلیغات بود. صفحات دیگر بازچاپ اخباری از روزنامه های دیگر و متن سخنرانی ها و خطبه ها را در خود داشت. این روزنامه ها همچنین شعر، نامه، مقاله و سرمقاله (بیانات و نظرات) افراد مهم را ارائه می کردند. بسیاری از سرمقاله ها بدون امضا بودند تا مقامات نتوانند نویسندگان آن  را که مستعمره نشینان را به شورش علیه حکومت انگلیس ترغیب می کردند، بیابند و مجازات کنند.

در آمریکای مستعمره قبل از سال ۱۷۷۵، اطلاعات توسط افرادی که با اسب، پیاده یا با کشتی سفر می کردند به دست مردم می رسید. اخبار به آرامی می­رسید و مردم مشتاقانه منتظر آن بودند. روزنامه ها وسیله ای برای میهن پرستان بودند تا پیام های خود را در مورد مزایای اعلام استقلال مستعمرات آمریکا از انگلیس به اشتراک بگذارند. در آن برهه از زمان، هر مستعمره خود را یک وجود جداگانه می دانست. با نشان دادن به مستعمره نشینان که همه آنها وجه مشترکی دارند (شکایت آنها از انگلیس)، روزنامه ها به ایجاد حس اجتماعی و یگانگی و همدردی در میان مستعمرات کمک کردند. این احساس اتحاد – یک ملت بودن – برای موفقیت. و این امر برای به دست آوردن آزادی از انگلستان استعمارگر حیاتی بود.

هنرهای دوران انقلاب

قبل از حدود سال ۱۷۵۰، آمریکایی های ثروتمند بیشتر آثار هنری و اثاثیه منزل خود را از انگلستان وارد می کردند. با ورود صنعتگران بیشتر و بیشتری به دنیای جدید، آنها شروع به تولید کالاهایی کردند که رقیب بهترین محصولات انگلستان بود. بعضی از هنرمندان آمریکایی سبک های پیچیده اروپا را تحسین می کردند، اما با طیفی از سلیقه ها و سبک های جدید نیز راحت بودند. به عنوان مثال، پاول ریور (۱۷۳۵-۱۸۱۸)، از میهن پرستان بوستونی، احتیاجات ژنرال واشنگتن، مثل کاسه های نقره ای و اسپند مرغوب گرفته تا مجموعه ای از دندان های مصنوعی را تولید کرد.

اوایل قرن هجدهم نقاشان اروپایی را به مستعمرات آورد. آنها مشتریان ثروتمند خود را با تقلید از سبک‌های موفق اروپایی خوشحال می‌کردند و اغلب پرتره‌هایی از مستعمره نشینان ثروتمند تهیه می‌کردند که با پرتره های انگلیسی برابری می کرد.  به عنوان مثال، مرد ثروتمندی که پول خود را در راههای تجارت به دست آورده بود، ممکن است در حال ایستاده در کنار پنجره ای درون کشتی به تصویر کشیده شود.

با گذشت قرن، هنرمندان جوان آمریکایی شروع به نقاشی به روشی جدید کردند. هنرمندانی مانند بنجامین وست (۱۷۳۸-۱۸۲۰)، گیلبرت استوارت (۱۷۵۵-۱۸۲۸)، چارلز ویلسون پیل (۱۷۴۱-۱۸۲۷)، و جان سینگلتون کاپلی (۱۷۳۸-۱۸۱۵) بهترین دستاوردهای هنری آمریکا را عرضه نمودند. سوژه های آنها درواقع تصویری از تلاشهای روزمره مردم بود. کوپلی، جان آدامز را در حالی به تصویر می‌کشد که ایستاده است ، سندی در یک دست دارد  و روی میزش به سند دیگری اشاره می‌کند، ظاهراً آدامز در وسط نوشتن سخنرانی ای بوده است.

پل ریور با لباس کار کنار میز کارش نزدیک یک قوری چای ای که خود ساخته است  نشسته است.

هنرها به آرامی در دنیای جدید توسعه یافتند. جان آدامز معتقد بود که این راه بایستی آهسته طی کرد، زیرا ابتدا باید کارهای مهم و عملی تری انجام شود. آدامز در کتاب جان آدامز: بیوگرافی به زبان خودش نوشت: من باید سیاست و جنگ بخوانم، تا پسرانم آزادی مطالعه ریاضیات و فلسفه، جغرافیا، تاریخ طبیعی، و معماری دریایی، دریانوردی، بازرگانی و کشاورزی را داشته باشند. تا به فرزندان خود حق تحصیل نقاشی، شعر، موسیقی، معماری، مجسمه سازی، ملیله کاری و چینی را بدهم.

جنبه های متعدد بنجامین فرانکلین

چاپگر، سیاستمدار، مخترع، و نویسنده آمریکایی بنجامین فرانکلین (۱۷۰۶-۱۷۹۰) از یک خانواده بسیار بزرگ از طبقه متوسط ​​پایین آمده بود. (او یکی از ۱۷ فرزند بود.) از آنجایی که خانواده فرانکلین فقیر بودند، بن جوان فقط دو سال تحصیل رسمی داشت. اما سخت کوشی و موفقیت در اوایل زندگی به او اجازه داد تا مدتی بعد وقت خود را به آزمایشات علمی، امور سیاسی و خدمات عمومی اختصاص دهد. او حتی به عنوان اولین کتابخانه در حال گردش آمریکا را تأسیس کرد.

در سال ۱۷۲۹ فرانکلین روزنامه پرتلاش پنسیلوانیا را خریداری کرد (که بعداً به نام شنبه ایونینگ پست نامیده شد) و آن را به یک نشریه سودآور تبدیل نمود. فرانکلین در حالی که تحقیقات علمی جدیدی را  جسورانه دنبال می کرد – در سال ۱۷۵۱ آزمایشات و مشاهدات جدید در مورد الکتریسیته را منتشر کرد – ابتدا به عنوان عضوی از مجلس پنسیلوانیا و بعداً به عنوان سخنگوی آمریکا در انگلستان در سیاست استعماری شرکت کرد. از او به عنوان یک رهبر کلیدی در مبارزه برای حقوق مردم آمریکا یاد می شود. در اوایل سال ۱۷۵۴ فرانکلین طرح خود را برای اتحاد ترسیم کرده بود و مسیر اتحاد مستعمره ها و استقلال از بریتانیا را روشن می کرد. او بعداً به عنوان یکی از اعضای کمیته ای که پیش نویس اعلامیه استقلال را تهیه کرد، خدمت نمود.

نویسندگان وفادار در دوران انقلاب

همه مستعمره نشینان در تلاش جنگ استقلال حمایت نکردند. بسیاری خواهان حفظ روابط سیاسی با بریتانیا بودند. فلسفه “وفادار” بودن آنها در آثار شاعران جاناتان اودل (۱۷۳۷-۱۸۱۸) و جوزف استنزبری به خوبی دیده می شود. نوشته های وفاداران و احساسات مختلط آنها در مورد استقلال آمریکا در طول جنگ و پس از آن ادامه یافت. جاناتان بوچر (۱۷۳۸-۱۸۰۴)، روحانی انگلیسی و نویسنده وفادار که شانزده سال را در مستعمرات گذراند، در سال ۱۷۷۵ به انگلستان گریخت. پس از جنگ، او تفسیر وفاداری از درگیری را نوشت، نگاهی به علل و پیامدهای آمریکایی. انقلاب (۱۷۹۷). اگرچه او با آرمان میهن پرستان مخالف بود، اما رهبر آن را تحسین می کرد و کتاب خود را به جورج واشنگتن تقدیم کرد.

پیشنس رایت، مجسمه ساز و جاسوس انقلاب

اولین مجسمه ساز حرفه ای پرتره در آمریکا یک زن بود. پیشنس لاول رایت (۱۷۲۵ – حدود ۱۷۸۵) با موم کار می کرد، نیم تنه های واقع گرایانه (نمایش هایی از سر، گردن، و بالای سینه) و همچنین دست ها و صورت ها را می ساخت. گاهی اوقات دست‌ها و صورت‌های که با موم می ساخت بی اندازه طبیعی می نمود. او در سال ۱۷۶۹ پس از مرگ شوهرش به این رشته کاری روی آورد که او را با پنج فرزند تنها گذاشته بود.

در اواسط دهه ۱۷۷۰ رایت به لندن نقل مکان کرد، جایی که مهارت هنری و رفتارهای عجیب او (صدای بلند و خیره شدنش به آدمها) توجه بسیاری از افراد مهم را به خود جلب کرد. او به حرفهای آنها به خوبی گوش می داد و زمانی که انقلاب آمریکا شروع شد، توانست اطلاعات مفیدی را به میهن پرستان آمریکایی منتقل کند. او گاهی پیام‌هایی را در سرهای مومی که از سیاستمداران مهم بریتانیا می‌ساخت پنهان می‌کرد، سپس سرها را برای خواهرش راشل در فیلادلفیا می‌فرستاد و او پیام‌ها را برای ژنرال واشنگتن ارسال می‌کرد.

برای اطلاعات بیشتر

کتاب ها

-آدامز، جان. جان آدامز: بیوگرافی به زبان خودش. ویرایش شده توسط جیمز بیشاپ پیبادی. نیویورک: نیوزویک، ۱۹۷۳

-آلیسون، رابرت جی. دوران آمریکایی: دوران انقلابی (۱۷۵۴-۱۷۸۳). دیترویت: گیل، ۱۹۹۸

– بکر، کارل ال. بنجامین فرانکلین. ایتاکا، نیویورک: انتشارات دانشگاه کورنل، ۱۹۴۶

– بوون، کاترین درینکر. خطرناک ترین مرد آمریکا: صحنه هایی از زندگی بنجامین فرانکلین. بوستون: لیتل، براون، ۱۹۷۴

– امرسون، اورت، ویرایش. نویسندگان اصلی ادبیات اولیه آمریکا. مدیسون: انتشارات دانشگاه ویسکانسین، ۱۹۷۲

– فلمینگ، توماس. مردی که جرات رعد و برق را داشت: نگاهی جدید به بنجامین فرانکلین. نیویورک: ویلیام مورو، ۱۹۷۰

فرانکلین، بنجامین. زندگی نامه بنجامین فرانکلین. ویرایش شده توسط لیو، – – نورتون،

نای، راسل بی. زندگی فرهنگی ملت جدید، ۱۷۷۶-۱۸۳۰. نیویورک: هارپر، ۱۹۶۰-

– تایلر، موزس سی. تاریخ ادبی انقلاب آمریکا: ۱۷۶۳-۱۸۶۳. نیویورک: اف. اونگار، ۱۹۵۷۱۹۸۶

– رایت، لوئیس بی. زندگی فرهنگی مستعمرات آمریکا، ۱۶۰۷-۱۷۶۳. نیویورک: هارپر، ۱۹۵۷

وب سایت ها

کمپبل، دی. جدول زمانی مختصر ادبیات و رویدادهای آمریکایی: پیش از ۱۶۲۰ تا ۱۹۲۰. [آنلاین] موجود http://www.gonzaga.edu/faculty/campbell/enl311/timefram.htm (دسترسی در ۶ دسامبر ۱۹۹۹)

منابع: کتاب ها

اوری، جیلیان. به کودک نگاه کن: کودکان آمریکایی و کتابهای آنها، ۱۶۲۱-۱۹۲۲. بالتیمور، MD: انتشارات دانشگاه جان هاپکینز، ۱۹۹۴

Commager, Henry Steele, and Richard B. Morris, eds. روح هفتاد و شش: داستان انقلاب آمریکا به روایت شرکت کنندگان. نیویورک: مطبوعات دا کاپو، ۱۹۹۵، صفحات ۸۹۲-۹۱۱

فرانکلین، بنجامین. سالنامه پور ریچارد، ۱۷۳۳-۱۷۵۸. در بنجامین فرانکلین: نوشته ها. نیویورک: کتابخانه آمریکا، ۱۹۸۷، صفحات ۱۱۸۱–۱۳۰۴

هاک، دیوید. تجربه استعماری ایندیاناپولیس، IN: بابز-مریل، ۱۹۶۶

جانسون، پل. “نقش بنجامین فرانکلین.” در تاریخ مردم آمریکا. نیویورک: هارپر کالینز، ۱۹۹۷

وب سایت ها

“فرانکلین، بنجامین.” کشف تاریخ ایالات متحده [آنلاین] موجود (گذرواژه لازم است) http://www.galenet.com (در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۰ قابل دسترسی است)

روبن، پل پی. “فصل ۲: ​​دوره استعمار: ۱۷۰۰-۱۸۰۰ – مقدمه.” PAL: دیدگاه‌ها در ادبیات آمریکایی – راهنمای تحقیق و مرجع. [آنلاین] موجود http://www.csustan.edu/english/reuben/pal/chap2/2intro.html (دسترسی در ۶ دسامبر ۱۹۹۹).